tom, sylvester, coyote and the dark side!

çizgi film demişken aklıma geldi. oldum olası sevmemişimdir hiç şu şirinlik muskası yaratıkları.
tweety olsun, jerry olsun ve daha bilumum diğerleri.
tom, neden hiç salak jerry’ yi yakalayamaz mesela, ya da yakaladığında hep elinden kaçırır.
tabii aynı şey sylvester ve coyote için de geçerli.
ya da neden elmer fudd, bugs bunny’nin ağzından içeri tüfeği soktuğunda “al ulan mına koduum!” diyerek çekmez tetiği.
elmyra neden tutup kulaklarını koparmaz mesela?
bu salak buggs bunny değil midir hep, yosemite sam’in, elmer’in, tazmania’ nın ve benim sinirlerimizi sürekli bozan.
para biriktirip warner bros’ a teklif götürmek lazım, bir bölümde bile olsa şu sevimli gözüken salak karakterleri gebertmeleri için.

voltron! voltron! voltron!

küçükken pazar sabahları 10′da televizyonun karşısında kilitlenmeme sebep olan ve devamında da evin içinde deliler gibi tepinerek “voltran,voltran,voltran” diye bağırtan çizgi film.
şimdi olsa seyretmezdim herhalde. ya da belki sırf o eski günlerin anısına seyrederdim. aman, bilemedim işte. ama robotech olsa seyrederim o ayrı. yeni yetme gençlik kesinlikle seyretmezdi ama voltron diye yazılıp voltran diye okunan bu garip çizgi filmi.

o zamanlar da aynı şekilde mi düşünüyordum tam olarak hatırlamıyorum ama bu voltran olayı çok saçma salak birşeydi. beş tane panter desem panter değil, aslan desem o da değil robotun birleşmesinden oluşan daha büyük bir robottu bu voltran. bu beş ufak aslan kılıklı robotu yöneten beş kişi vardı tabii bir de. bunlardan bir tanesi de hatun. pembe bir aslan robot. ne işi varsa artık o galaktika ortamlarında.

asıl önemli olan şudur ki; bu mallar sürüsü, karşılarına devasa bir düşman -tabii bu da robot- çıktığında her zaman önce temiz bir dayak yerler ve ondan sonra voltran’ ı oluşturma seremonisine başlarlardı. voltran’ ı oluşturunca da olmuyor tabii. dayak yemeye devam ederdi yine. en sonunda da “eeaaahh yeter ulan artık” nidalarıyla ışın kılıcı mıdır nedir şimdi hatırlayamadığım kocaman bir kılıcı çıkararak düşmanı tam ortadan keserlerdi bu aslan parçaları.
eh be güzelim, madem imkan var, tesis var neden baştan oluşturmazsın voltranı, baştan çekmezsin kılıcı da önce bir araba sopa yersin hep cüneyt arkın misali.

herşeye rağmen uzun bir süre boyunca eğlence kaynağımız olmuştu bizim. ne güzel.
voltran! voltran! voltran!

bütün bir gün boyunca uyumamak, uyumadan işe gelmek, artık bünyenin öyle eskisi gibi rahat rahat kaldıramadığı hareketler haline gelmiş.
yaşlanıyorum sanırım.

what’s eating gilbert grape

gerçekleşmesi mümkün istekleri gerçekleştirmek mi, yoksa, yapılması gereken zorunluluklar ve sorumluluklar mı?

ya da juliette’ e takılıp kalmak bir gece yarısı.

yine birşeyler oluyor. yine etrafımdakilerden nefret etmeye başladım.
bi’ uzak durun be. hadi canım.
mümkünse..