kavis demişken kavafis geldi aklıma. kavafis demişken de, şunu yapıştırsak nasıl olur.. herkes yapıştırmıştır gerçi en az bir kere. en azından büyük bir çoğunluk. belki.

“
başka diyarlara, başka denizlere giderim, dedin.
bundan daha iyi bir kent vardır bir yerde nasıl olsa.
sanki bir hükümle yazgılanmış bir çabam;
ve yüreğim sanki bir ceset gibi gömülmüş oraya.
daha ne kadar çürüyüp yıkılacak böyle aklım?
nereye çevirsem gözlerimi, nereye baksam burada
gördüğüm kara yıkıntılarıdır hayatımın yalnızca
yıllar yılı yıktığım ve heder ettiğim hayatımın.”

yeni ülkeler bulamayacaksın, bulamayacaksın yeni denizler.
hep peşinde, izleyecek durmadan seni kent. dolaşacaksın
aynı sokaklarda. ve aynı mahallede yaşlanacaksın
ve burada, bu aynı evde ağaracak aklaşacak saçların.
hep aynı kente varacaksın. bir başka kent bekleme sakın,
ne bir gemi var, ne de bir yol sana.
nasıl heder ettiysen hayatını bu köşecikte,
yıktın onu, işte yok ettin onu tüm yeryüzünde.
“

giderken -ki nereye gidersen git- kendini de götürüyorsun işte. o yüzden bırak şimdi hepsini. sen sadece gözlerini kapat olur mu?
birşeyler hep çok karmaşık.. bireyler de..

şehrin aziz(e)leri birleşmiş, ülkenin dört bir yanına tohumlarını saçmaya hazırlanıyorlarmış.

şimdilik kendi aramızda takılıp keyfini çıkarıyoruz.
19 şubat pazartesi gününe kadar bekleyin işte.
şampanyalı, yanarlı dönerli bir açılış yapacağız, hem de öyle böyle değil.

blogla.. bloglama.. blogla.. bloglama.. blogla.. bloglama..

tezer özlü – yaşamın ucuna yolculuk – sf.36

iyi değilim ben.

dört duvarın arkası uçsuz bucaksız işte. uzaklarda bir yerlerde -ki uzaklar erişilmez olmadı hiç- eski püskü bir tekne. yosun kokan. bomboş denizde üzerinde yıldızlar kayan. yosun tutmuş sağı solu. turuncu boyayla adı yazılı üstünde, anlamsız gibi gözüken. boyaları akmış suya uzanmak istercesine. oysa, göğe uzansam dokunacağım biliyorum.

biryerlerde ufak bir ev. duvarlarında siyah beyaz fotoğraflar. duvarlarında siyah-beyaz biz. duvarları, biz. fotoğraflarda aşk kokusu. dudaklarında bir türkü. tüylerimi ürperten, içimi üperten. gözlerinde başka bir dünya. içimi delen. sabah mırıltıları peri yatağında. kedi bezginliğinde. darmadağın saçlı kız çocuğu. elinde uçurtması. bulut avlıyor maviliklerde.

akşamları dalga sesi. kumsalda çıplak ayak izleri. gökyüzü başka bir kızıl güneş batarken.

tahta bir masa. tek ayağı oynak. tam da pencerenin önünde. üzerinde eski bir müzik kutusu, anneanneden kalma. çalan hep sen. hiç bitmeyen. hep.

ve gülüşün bir perde gözlerimin önüne asılı ve gözlerin… ve gözlerin… ve…

ve aşk, bir başka datça’da. ve biz, bambaşka.

yann tiersen – L’absente

kimi zaman -çoğu zaman- yanıbaşınızda bi’ dünya dolusu insan, hepsi çok uzak.

kimi zaman -eğer gerçekten şanslıysanız- kilometrelerce uzağınızda bir dünya. çok yakın.

ve hepsi için bir kısayol tuşu,

“aynen” , “ben de” , “biliyorum” , “aaaaa” .

3.